Dam-tot-Dam wandeltocht 2009

Gisteren was het weer tijd voor de Dam-tot-Damwandeltocht van Amsterdam naar Zaandam. Vorig jaar deed ik dat voor het eerst en liep ik de 40 km. Dit jaar was de 25 km de langste afstand dus ging ik van huis - in tegenstelling tot vorig jaar - met daglicht. Frisse lucht met hier en daar een beetje mist.
Het zonnetje kwam net boven de bomen toen ik op weg was naar het station. Alvast een half uurtje warm gelopen en in Amsterdam naar de Dam gelopen. Hier was net als vorig jaar de start maar het was nu een stuk drukker. Er was geen routebeschrijving beschikbaar. Lastig misschien voor nieuwkomers maar je hoefde eigenlijk alleen maar de stoet te volgen. In zo'n meute lopen is 'not my cup of tea'.

Amsterdam is ook om half negen 's ochtends al een drukke stad. Binnen 10 minuten ben je echter al weg uit het centrum en als je al die wandelaars dan wegdenkt zou je kunnen denken dat de inwoners nog in bed liggen. Afgezien van enkele bekende touristische attracties kom je natuurlijk ook op wat minder bekende maar niet minder fraaie locaties, zoals op het Entrepotdok waar de pakhuizen van vroeger omgebouwd zijn tot appartementen.

Na de Zeeburgerdijk verlieten we definitief de bebouwde kom van Amsterdam en staken we vervolgens het Amsterdam-Rijnkanaal en het IJ over. Vorig jaar ging ik hier nog rechtsaf om de lus door Waterland te maken, nu bleef ik helaas in de drukte. Schellingwoude, Nieuwendam en Buiksloot, met hun aparte en soms grappige dijkhuisjes, werden gepasseerd. Smalle straatjes die voor de gemiddelde tourist misschien 'typical Dutch' zijn maar ik krijg er toch altijd een beetje een benauwd gevoel van. Uiteraard staan ook hier veel huizen te koop maar ik zoek liever de ruimte op.

De dag begon ondertussen behoorlijk warm te worden en de enkele terrasjes onderweg puilden dan ook uit met uitrustende wandelaars die de nodige verkoelende drankjes tot zich namen.
Gezelligheid kent geen tijd en het tweede deel van de wandeling is een stuk minder interessant.

De stempelpost tussen de flats van Oostzaan brengt de laatste gezelligheid voor het centrum van Zaandam. 4 km snelweg en industrieterrein moeten eerst nog in de blakerende zon geslecht worden. Naarmate de afstand vordert zie je toch steeds meer mensen moeilijker gaan lopen. De warmte eist z'n tol. Mijn indruk is dat er meer vrouwen dan mannen lopen en de grootste leeftijdsgroep zit toch ruim boven de veertig. Na de Joop den Uijlbrug komen we in de bewoonde wereld van Zaandam. Het eind is nabij. Twee bruggen over bij de jachthaven van Zaandam en dan de chaotische drukte van het centrum in. De terrassen puilen al uit en iedereen, gefinished of nog niet, loopt door elkaar. Vorig jaar was dat nog heel verwarrend voor mij omdat totaal niet duidelijk is hoe de route verder gaat. Moeten ze toch eens wat aan doen.

Volgend jaar geen Dam-tot-dan wandeltocht meer voor mij. Ik heb het nu wel gezien.

Zwamweer

Juli is warm en nat geweest en dat schijnt goed te zijn voor paddestoelen en zwammen e.d.. De Utrechtse Heuvelrug is voornamelijk droge zandgrond en vormt dus een wat moeilijker leefgebied voor schimmels. Deze vormen kwam ik tegen op een korte wandeling door het Spanderswoud.

Mert namen kom ik niet verder dan de (hier niet afgebeelde) vliegenzwam dus als er kenners zijn die mij de namen kunnen vertellen zet ik ze erbij.

Raar eikeltje

Gezien in een eikenboom op de Franse Kamphei bij Bussum. Op de top van de eikel zit een vergroeiing als een soort exotische vrucht met gekartelde randen, zo'n 4 cm. in doorsnee. Helaas heeft de foto wat bewegingsonscherpte (ik gebruik een simpel cameraatje). Ik vermoed dat het komt door een insect maar zeker weten doe ik het niet. Heeft iemand een idee ?

Grafheuvels

Vorige week zaterdag, tijdens mijn wandelweekendje met de jongens, zagen wij op de Zuiderheide bij Hilversum mensen aan het werk bij de grafheuvels in de buurt van theehuis 't Bluk. Dit waren vrijwilligers die het Goois Natuur Reservaat hielpen bij de onderhoud van de grafheuvels. Jonge struikjes en boompjes werden er verwijderd. Deze grafheuvels dateren uit de tijd van de 'Hilversumcultuur', de vroege tot midden bronstijd, zo'n 1800 tot 1200 v.Chr..


Ze zijn niet omheind en sommige hebben dan ook nogal te lijden onder het gebruik door mensen, honden en konijnen.
Leden van de archeologische vereniging Naerdincklant zijn nu ook een onderzoek gestart naar de aanwezigheid van grafheuvels in het Spanderswoud. voorlopig doet men echter alleen opmetingen van de 5 tot 10 vermoedelijke grafheuvels. Het Spanderswoud ligt op de Utrechtse Heuvelrug, een zandrug bestaande uit dek- en stuifzanden ontstaan tijdens de voorlaatste ijstijd en een 'drukbewoond' gebied in het verre verleden. Het Spanderswoud bezoek ik regelmatig en het is voor mij dan ook geen verrassing dat er grafheuvels zijn. Het kan echter lastig zijn om een grafheuvel te onderscheiden van een stuifduin, zoals deze grafheuvel


die in de nabijheid ligt van wat, volgens mij, overduidelijk stuifduinen zijn met hun langgerekte vorm. Grafheuvels plegen over het algemeen rond te zijn en apart te liggen. Op de site van Naerdincklant vond ik helaas geen recente informatie over de huidige opmetingen.

Lichtglooiende paarse heidevelden ?

't Gooi en de Veluwe staan o.a. bekend om de uitgestrekte heidevelden. Rond deze tijd hoort dat schier oneindige paarse vergezichten op te leveren waar fietsende en wandelende mensen uren plezier aan kunnen beleven. Menig vergezicht is nu echter niet paars maar bruin van kleur en dat komt niet door het droge voorjaar maar door het Heidehaantje, of beter gezegd : de larve van het Heidehaantje.

"Het heidehaantje : deze keversoort vreet de blaadjes van de struikhei aan, waardoor deze geleidelijk afsterft en een dikke strooisellaag vormt, die ideaal is voor de ontwikkeling en overwintering van de kever. De keverplagen zijn cyclisch en treden rond de vijf tot tien jaar op. Er zijn aanwijzingen dat door de toegenomen bemesting ook de keverplagen frequenter en heviger worden." (bron : Wikipedia)

In 't Gooi zijn vooral de Tafelbergheide en Limitische heide getroffen. De Westerheide en Bussummerheide lijken de dans te ontspringen al kun je daar ook bruine stukken aantreffen. Een klein stukje heide bij Bussum, de Fransche Kampheide, dat niet begraasd wordt, zelden geplagd en elke dag bemest door de honden doet het echter nog uitstekend.

Op de stukken die vorig jaar en het jaar daarvoor in de brand hebben gestaan hebben het pijpenstrootje en de lage braamstruiken de overhand maar afgezien daarvan doet de 'oude' heide het uitstekend. Overigens gaat het met de krentenboompjes voor het tweede achtereenvolgende jaar zeer slecht. Hopelijk zitten die, net als de heide, in een cyclus en herstellen ze zich in de loop der tijd. We zullen zien.

Wandelweekendje weg

Zoals gewoonlijk betekende de start van de zomervakantie ook de start van het slechte weer. Ik had drie weken vakantie en zou met de jongens twee dagen backpacken. Hun eerste backpack-ervaring dus het zou in ieder geval droog moeten zijn.

Het laatste weekend was het dan zover. Mijn vrouw zette ons af bij de rand van de Bussummerheide. Ons doel : camping De Zeven Linden in de Vuursche bossen. We volgden de 'Doodweg', een eeuwenoud pad dat naar het Sint Janskerkhof bij Laren leidt. Via deze weg werden vroeger de overledenen in hun kist op sterke mannenschouders naar het kerkhof gedragen om in droge zandgrond begraven te worden. Met een aangename temperatuur en een windje in de rug ging het lopen vlot. Al gauw passeerden wij het kerkhof en vervolgden wij onze weg via de Oude Postweg. Bovenaan het dal van theehuis 't Bluk namen wij onze eerste rustpauze. De jongens zitten vol energie en kunnen niet stilzitten. Papa rust wel uit en probeert wijze lessen te geven over "energie sparen" en "hoe ver wenog moeten". Ik hoop dat ze het zich herinneren als ze later groot zijn en zelf tochten gaan maken. Ook de Oude Postweg is een kaarsrecht pad en loopt door heide en langs bos. Na de stuifzanden en het Laarder Wasmeer gepasseerd te zijn gingen we zuidwestelijk richting Anna's Hoeve. daar gingen wij onder de lawaaige A27 door. Na een kort stukje Albert Schweizerweg (zand- en fietspad) staken wij de spoorbaan Hilversum-Amersfoort over en betraden wij de schitterende bossen van de Hoge Vuursche. Dit bos van Staatsbosbeheer was vroeger echt een produktiebos maar tegenwoordig probeert men meer variatie aan te brengen. De oude beukenlanen zijn in ieder geval nog steeds een genot om te wandelen.

Vorige week ontdekten we nog een dode das in een greppel langs een van die beukenlanen. Ik had een briefje met aanwijzingen bij Staatsbosbeheer in de brievenbus gedaan en de dode das bleek nu verwijderd te zijn. We konden de afdruk van zijn lichaam nog zien in de bladeren.
Er restte ons nu slechts een kleine wandeling naar camping De Zeven Linden en daar aangekomen zetten wij de twee tenten op. Papa's Hilleberg Akto en de jongens in een goedkoop koepeltje. Zij hadden met z'n tweeen in ieder geval meer ruimte. De jongens hebben nog op de camping en in het bos gespeeld en zo rond negen uur doken wij de slaapzak in. Niet dat de jongens gingen slapen hoor. Veels te spannend allemaal. Kletsen en stoeien oke maar slapen ho maar.
De volgende dag waren ze dan ook wat later wakker dan papa. De oudste had niet zo'n zin meer om te lopen dus belden wij naar huis. Katinka zou de hond bij de Hoge Vuursche uit gaan laten en daarna kon Gillean mee naar huis. Cameron wilde wel mee en legde samen met mij de gisteren afgelegde weg in omgekeerde richting af. Het was een stuk warmer en windstil en Cameron had wat vaker een pauze nodig. Op het eind klaagde hij over hoofdpijn en dat was niet zo verwonderlijk want wij hadden geen petjes meegenomen. Toch een hele mooie prestatie voor een achtjarig jongetje en ik ben dan ook trots op hem. Eenmaal thuis maakte ik een bak koud water voor hem waar hij z'n voeten lekker in kon laten bijkomen. Weliswaar geen snelstromend en ijskoud Schots beekje maar zeker zo verfrissend.

Alles wat groeit en bloeit...

...en ons altijd weer boeit ! Onze klimroos doet het weer uitstekend dit jaar. Dertig jaar oud, gekortwiekt tot 20cm, verhuist en toch weer volop in bloei.